artikel

Het leven na C1000 – 2 verhalen

Achtergrond Premium

Het leven na C1000 – 2 verhalen

Halverwege vorig jaar hield C1000 definitief op te bestaan. De C1000-supermarkt in Ulft was de allerlaatste die op zaterdag 18 juli de deuren definitief sloot. De meeste ondernemers maakten de overstap naar Jumbo; anderen gingen naar Albert Heijn of Coop. Er was ook een categorie die stopte als zelfstandig ondernemer. Sommigen vonden de gedwongen formuleswitch een mooi moment om te stoppen, anderen zagen geen uitweg meer. Foodmagazine spreekt met twee stoppers. Hoe vergaat het hen nu? ‘Ik ben vooral een stuk minder gejaagd’.

Arn van Baest is inmiddels 49 jaar. Drie jaar geleden verkocht hij zijn winkel in de Tilburgse wijk De Blaak aan Jumbo. Van Baest was één van die C1000-ondernemers die zich in een luxe positie bevond. Hij was immers eigenaar van het pand en kon dus kiezen uit verschillende formules hoewel hij op de Jumbo-lijst stond. Van Baest sprak met Emté en Plus. Niet met Albert Heijn. De marktleider had met Jumbo een gentleman’s agreement en sprak derhalve niet met ondernemers die op de lijst van de formule uit Veghel stonden.

Jumbo mocht het fijn lekker zelf doen

Jumbo meldde zich pas bij Van Baest na de gesprekken met Plus en Emté. ‘In dat onderhoud liet Van Eerd duidelijk weten dat ze mijn winkel graag wilden behouden. Dus zei ik dat ze dan maar een bod moesten doen’, blikt Van Baest terug. Dat bod kwam er en wel in twee varianten. ‘Het ene bod was wat wij zouden kunnen verdienen als we zelf als zelfstandig Jumbo-ondernemer zouden verdergaan. Het tweede bod was wat Jumbo ons wilde betalen als we zouden stoppen en zij de winkel als filiaal gingen exploiteren.’ Van Baest wil de bedragen liever niet noemen. ‘Maar het bod van Jumbo kwam erop neer dat zij ons in één keer ongeveer hetzelfde wilden betalen als dat we zouden overhouden aan nog tien jaar doorgaan als zelfstandig ondernemer. Toen hebben mijn vrouw en ik besloten dat Jumbo het dan lekker zelf mocht gaan doen en van dat besluit heb ik nog geen moment spijt gehad.’

Foto: Bert Jansen

Arn van Baest. Foto: Bert Jansen

Twee jaar overbruggen bij AH

Voor Ad van Kessel, inmiddels 62, liggen de zaken totaal anders. Hij had geen eigen pand en dus geen keus. Van Kessel stond op de AH-lijst. Hij was al jaren bezig met de realisatie van nieuwbouwplannen in Wanssum, want met een omzet van €190.000 was hij compleet uit zijn jasje gegroeid in de winkel van 860 m2. De ondernemer had voor zichzelf nog een arbeidshorizon van een paar jaar in gedachten, want de nieuwe supermarkt zou naar verwachting in 2017 opengaan. Van Kessel had na talloze onderhandelingen met AH een akkoord over de wijze waarop de overgang naar de blauwe formule zou verlopen. ‘Omdat we pas in 2017 naar de nieuwe winkel konden, moest ik twee jaar overbruggen bij AH. Uiteindelijk werden we het eens over de financiële invulling van die periode. Over de goodwill die AH bereid was te betalen na opening van de nieuwe winkel, waren we het nog niet eens. Ik vond dat AH niet genoeg wilde betalen.’

Staaltje blufpoker

In april vorig jaar ging het mis. Van Kessel: ‘Ik had in één week elke dag afspraken met AH. Over het assortiment, over de onderaannemers en over de bouwtekeningen. Plots kreeg ik op dinsdag een telefoontje van AH. Ze wilden nog een ton extra betalen, maar wilden nog diezelfde avond horen of ik daarmee akkoord zou gaan. Ik beschouwde dat als een staaltje blufpoker en heb die avond teruggebeld met de mededeling dat ik mijn besluit vrijdag kenbaar zou maken. Het verschil tussen het bedrag dat ik wilde en bedrag dat zij boden, was simpelweg te groot. Op woensdag kreeg ik vervolgens een telefoontje dat ik niet meer hoefde na te denken. Ik zei proficiat, want ik dacht dat de deal met AH rond was. Het tegenovergestelde was het geval. Sterker: nog de zaak was zelfs geclosed. Daarna ging het snel. Een dag later stond de bedrijfsadviseur van Schuitema op de stoep met een brief waarin stond dat C1000 in week 29 (half juli, red.) zou ophouden te bestaan. En of ik ervoor voelde Jumbo te worden. Dat was een brug te ver. Toen de AH- en Jumbo-lijsten werden gemaakt, was mijn winkel blijkbaar niet goed genoeg om Jumbo te worden en nu dan plotseling wel? Ik heb nog even onderhandeld, maar heb daarna vrij snel het bod uit Veghel geaccepteerd. Dat is stom geweest en dat had ik nooit moeten doen.’

Toch weer iets willen doen

Van Baest heeft het eerste jaar nadat hij de winkel had verkocht, niets gedaan, zegt hij. Ja, een beetje in alle rust zijn boerderij verbouwd, maar dat was het dan ook wel. ‘Ik was en ben financieel onafhankelijk zoals dat officieel heet’, zegt hij er zelf over. Het tweede jaar is deel opgegaan aan de verzorging van zijn (toen) zieke vrouw. Ondertussen voelde de Tilburgse ondernemer wel dat hij toch weer iets wilde doen. ‘Vooral in de winter is het niet leuk als je niets omhanden hebt.’ Sinds een paar maanden is hij actief voor de Voedselbank in Tilburg. ‘Ik ben via-via gevraagd. Aanvankelijk als voedselverwerver. Wat die doet? Dat is iemand die op zoek gaat naar bedrijven die bereid zijn verse producten en levensmiddelen aan de Voedselbank te doneren. Nee, supermarkten hoefde ik niet te benaderen. Daar hadden ze al iemand voor.’

Inmiddels operationeel directeur – onbezoldigd

Voedselverwerver is hij niet meer, want inmiddels is Van Baest operationeel directeur bij de Voedselbank. Zoals alle functies bij de Voedselbank, gaat het om een onbezoldigde baan waarmee hij drie dagen in de week bezig is. ‘Op dit moment ben ik er overigens meer uren aan kwijt. Ik ben bijna alle dagen hier en zit ’s avonds vaak nog even achter de pc om sneller greep te krijgen op het werk en de organisatie. Er komt toch heel wat kijken bij dit werk. Ja, het heeft wel iets weg van kruidenieren, maar dan voor de Voedselbank. Zorgen dat de producten er zijn en dat ze er op tijd zijn, dat iedereen weet wanneer ‘ie moet werken, zorgen dat alle pakketten evenwichtig worden samengesteld, dat de producten bij de verschillende winkels op tijd en in efficiënte volgorde worden opgehaald enzovoort. En vergis je niet, wekelijks maken we voor zo’n 450 huishoudens in Tilburg een voedselpakket. Daarbij streven we ernaar dat er in elk geval drie warme maaltijden bij zitten. En we proberen bij de samenstelling ook nog de Schijf van Vijf te volgen.’

Grootste lol is de omgang met mensen

De voormalige C1000-ondernemer heeft plezier in zijn nieuwe job. De grootste lol is de omgang met mensen. ‘Ik denk dat ik dat aspect van mijn werk het meest heb gemist. Een verschil is wel, dat ik nu met allemaal vrijwilligers heb te maken. Die kun je niet op dezelfde manier benaderen als werknemers die bij je in dienst zijn. Daar moet ik wel even aan wennen, maar het goede van de afgelopen jaren is, dat ik een stuk rustiger ben geworden. Dat helpt.’

Ad van Kessel. Foto: Bert Jansen

Ad van Kessel. Foto: Bert Jansen

Van afbouwen naar helemaal niet werken

Ad van Kessel is nog zoekend. ‘Rentenieren vind ik niks. Ik ben in twee maanden tijd van hard werken naar stoppen gegaan. Natuurlijk had ik de laatste jaren al ruimte gemaakt voor meer vrije tijd. Dat kon, omdat ik een goed team had. Maar van afbouwen naar helemaal niet meer werken, is een heel grote stap. Ik denk dat veel mensen zich niet realiseren welke impact dat heeft. Dat geldt dus ook voor mijzelf.’

Vrijwilligerswerk bij PUM

Inmiddels doet Van Kessel ook vrijwilligers-werk. Zo werkt hij voor PUM. Dat staat voor Programma Uitwisselings Managers en is een organisatie die ondernemers helpt met vragen en problemen bij het opzetten of runnen van een bedrijf. Hij is voor PUM naar Suriname geweest om een supermarkt door te lichten. ‘Dat was leuk om te doen. Dat zou ik wel meer willen doen. Het begeleiden van ondernemers kan trouwens ook goed in Nederland. Vroeger bij Schuitema had je een groeigroep. Dat was een team mensen dat ondernemers begeleidde tot het moment waarop ze goed (weer) op eigen benen konden staan. Dat was het geval als er twee perioden achter elkaar goed rendabel had gedraaid. Dat heb je tegenwoordig niet meer, maar zou best nog kunnen. Een organisatie als Spar bijvoorbeeld werkt best veel met jonge ondernemers.’

Ook Van Kessel is rustiger geworden

Net als Van Baest zegt ook Van Kessel dat hij rustiger is geworden. ‘Ik laat tegenwoordig in het verkeer wel eens iemand zomaar voorgaan. dat was vroeger niet zo. Nee, in de winkel kom ik niet. Dat is nog te moeilijk. Ja, ik weet wel wat de omzet is. Die is minder dan wat ik draaide. Dat doet me deugd. Niet dat ik het Jumbo niet gun, maar het streelt dat ik het zelf beter kon.’

Contact met voormalige collega’s

Hij heeft nog wel contact met voormalige collega’s, al zijn het er niet veel. Misschien is dat ook te moeilijk. Van Baest gaat nog regelmatig eten met oud-collega’s. Op één na, zijn die ook allemaal gestopt na de verkoop van C1000. ‘Die bijeenkomsten zijn leuk, maar totaal anders dan voorheen. Toen spraken we altijd over de zaak’, doet hij zijn relaas. ‘Tegenwoordig hebben we het over heel andere dingen. Ja, ik weet wel wat de omzet in mijn oude winkel is. Dat blijft toch, hè?’

C1000 heeft het niet zo slecht gedaan

C1000 missen, doet Van Baest niet. ‘Ik maak me niet druk om dingen die je toch niet kunt veranderen. De laatste dag in mijn winkel was moeilijk, maar daarna heb ik de knop omgezet.’ Van Kessel vindt dat nog lastig. ‘Als je nu kijkt naar de marktontwikkelingen, zie je dat C1000 het toch niet zo slecht heeft gedaan. Het promotieaandeel ligt nu zelfs hoger dan toen C1000 er nog was. Ik beschouw dat maar als een compliment aan de formule. Of C1000 een opvolger in de markt heeft gekregen? Ik denk dat Plus de beste uitgangspositie heeft. Daar zitten nu veel ex-C1000-mensen in de top. Ze weten dus het moet.’ 

Reageer op dit artikel