blog

Rembert van Noort: Gouden windei voor de consument?

Column Premium

Rembert van Noort: Gouden windei voor de consument?

Hoe zou de wereld eruit zien als mensen alleen nog maar eten kopen waar ze achter staan, omdat ze weten wat er in zit, waar het vandaan komt en hoe het gemaakt wordt?

Welke keuzes zouden mensen dan maken? Zou iedereen massaal voor biologisch kiezen? Of juist niet, omdat ze zo goed geïnformeerd zijn dat ze in het gangbare segment de goede van de minder goede producten kunnen onderscheiden?

Bio uit overtuiging of kaf van het koren niet kunnen scheiden?

Het lijkt mij een interessant onderzoek. Kopen mensen biologisch gecertificeerde producten uit overtuiging of omdat ze tussen de niet-biologische producten niet het kaf van het koren kunnen scheiden? Wie de nominaties voor het Gouden Windei van Foodwatch leest, snapt wat ik bedoel. Kalfsleverworst zonder kalf, superjuice met te weinig superfruit… Producten krijgen met de naamgeving bepaalde eigenschappen toegedicht die bij nadere bestudering niet of onvoldoende hardgemaakt kunnen worden.

‘Foodwatch verdient Gouden Windei zelf’

Het zijn producten als deze die ervoor zorgen dat mensen maar weinig vertrouwen hebben in de levensmiddelenindustrie. Vervolgens verschijnt er weer een publicatie waarin de onderzoeken van Foodwatch en de reacties van fabrikanten op hun beurt weer tegen het licht worden gehouden. Foodblogger Liesbeth Oerlemans stelt in een blog dat Foodwatch zelf het Gouden Windei verdient. De NVWA treedt op tegen de Vegetarische Slager, maar laat vergelijkbare producten van andere producenten ongemoeid.  Als consument weet je gewoon niet meer naar wie je moet luisteren. Dus ik snap die consumenten die gewoon voor de laagste prijs gaan wel. Meer betalen voor een product dat niet is wat het lijkt, voelt ook niet goed. Met de zoektocht naar de laagste prijs weet je in ieder geval zeker dat je niet te veel hebt betaald.

Hoe betrouwbaar is de consument?

Maar hoe betrouwbaar is de consument zelf eigenlijk? Consumenten doen namelijk ook lang niet altijd wat ze zeggen. Als je de gemiddelde mens op straat vraagt hoe ze willen dat hun eten wordt geproduceerd, zeggen ze waarschijnlijk dat ze vlees, zuivel en eieren willen van dieren die een goed leven hebben gehad, zonder hormonen en zonder antibiotica. Voor groente en fruit zullen onbespoten en zonder chemicaliën de belangrijkste wensen zijn. Verder graag producten zonder onnodige toevoegingen in de vorm van E-nummers, suiker en zout. Eigenlijk heel overzichtelijk zou je zeggen. Waarom kopen consumenten deze producten dan niet? Worden ze niet gemaakt? Worden ze niet aangeboden? Kunnen consumenten deze producten niet vinden of herkennen? Of willen consumenten graag voor de gek worden gehouden?

Consument weet dat ze besodemieterd wordt

Eigenlijk bedrijft de consument ook een vorm van marketing. Ze wil zichzelf wijsmaken dat ze ‘goed’ eet. Zegt braaf duurzaam geproduceerd eten te kopen. Maar tegelijkertijd blijft prijs een van de belangrijkste koopmotieven. Dus koopt de consument kalfsleverworst zonder kalf en superjuice met te weinig superfruit. De consument maakt zichzelf en de buren wijs iets ‘goeds’ te kopen, weet eigenlijk wel dat ze ‘besodemieterd’ wordt, maar heeft in ieder geval niet te veel betaald. Consument blij, producent blij, Foodwatch niet blij. Heel overzichtelijk. 

Rembert van Noort zegde zijn baan op en stapte in de online verkoop van levensmiddelen: Rembert.nl. Iedere maand vertelt hij waar hij tegenaan loopt.

Reageer op dit artikel