blog

Mark Soetman: Gesprek tussen twee vrienden

Column

Mark Soetman: Gesprek tussen twee vrienden
Foto: Foodmagazine

Columnist en duurzaamheidsexpert Mark Soetman stelt zich voor hoe het gesprek tussen minister-president Mark Rutte en Unilever-ceo Paul Polman ooit is verlopen en geeft aan hoe Polman de geschiedenis in was gegaan.

‘Dag Mark, met Paul.’
‘Goedemorgen Paul, alles goed?’
‘Uitstekend, Mark, zelfs de paus vindt me een prima vent. Dat streelt het ego.’
‘Ik las het. Volkomen verdiend wat mij betreft. Je doet ons landje veel goed, Paul.’
‘Mark, ik heb je hulp nodig. De tijd is rijp om te verkassen naar Nederland. Maar daarvoor moet jij wel even de dividendbelasting afschaffen, want die kennen ze in Groot-Brittannië niet. Kost je een slordige twee miljard, maar dan komen we gezellig naar Rotterdam.’
‘Geef me even wat tijd, want dit zal ik erin moeten masseren in Den Haag. Maar geen zorgen, ik weet waar de pijntjes zitten.’
‘Je bent een goede vriend, Mark, dank je wel. Je kunt die paar miljard overigens prima terughalen door btw op groente en fruit te heffen. Hebben wij ook nauwelijks last van.’
‘Ik ga rekenen, Paul. Dank voor de moeite.’

Het dividendballonnetje

Zo stel ik me het amicale gesprek tussen minister-president Mark Rutte en Unilever-ceo Paul Polman voor. Waarna Mark aan de slag gaat: ‘Nee beste kamerleden, er is geen verband tussen het afschaffen van de dividendbelasting en de plannen van Unilever om naar Nederland te komen.’ Volkomen toeval dus dat het dividendballonnetje direct klapte toen de Britse aandeelhouders hun ‘over ons lijk’-oordeel gaven.
Nederland schudde toen bleek dat dit soort neoliberale achterkamertjespolitiek in Nederland nog steeds kan. Pijnlijk.

Scherpe vragen in plaats van lofzang

De man die van Unilever het toonbeeld van duurzaamheid maakte in een omgeving van geldbeluste aandeelhouders, dreigt de geschiedenis in te gaan als de man die toch boog onder de druk van aandeelhouders en de macht van het Grote Geld. En dat steekt hem behoorlijk, blijkt uit het interview dat hij eind november gaf aan het AD. Pijnlijk genoeg blijkt dat nu zijn laatste interview te zijn, Polman heeft het stokje eind december overgegeven. In plaats van een lofzang op zaken die Unilever onder zijn bewind heeft bereikt op het gebied van duurzaamheid, kreeg hij scherpe vragen over zijn rol in dit debacle en spuwt hij zijn gal over de politiek (behalve vrind Mark), de media (kranten in het bijzonder) en het totale gebrek aan inzicht van iedereen behalve van hem en vrind Mark. Pijnlijk.

Boven kritiek verheven

In het interview refereert hij meer dan eens aan Trump, maar doet er ook vrolijk aan mee. Immers, niets van wat de laatste tijd over hem is geschreven is waar (‘Fake!’) en niemand snapt wat hij wel snapt (‘You are too stupid!’). Den Haag begrijpt de noodzaak niet, de media schrijven hem een knieval aan aandeelhouders toe en ook dat klopt niet. Ze kijken naar de verkeerde zaken. Polman laat zien dat hij zo zeer in zichzelf en zijn beslissingen is gaan geloven, dat hij zichzelf boven dergelijke kritiek verheven acht. Hij eist erkenning en krijgt die niet. Pijnlijk.

Zijn USLP is fantastisch

Het gekke is, ik geloof in zijn wil om het anders te doen. Beter. Duurzamer. Zijn USLP is fantastisch, wanneer je erbij voor ogen houdt dat een moloch als Unilever niet hetzelfde kan in dezelfde tijd als een kleine startup. Maar de laatste jaren liet Polman steken vallen. Hij liet zijn salaris inclusief bonussen groeien, ondanks eerdere openlijke walging van dat perverse beloningssysteem. Hij heeft €11 miljard vrijgemaakt om de aandeelhouders te plezieren en de vijandige overname door Kraft Heinz af te wenden. En hij heeft wel degelijk gepleit voor afschaffing van de dividendbelasting in een heel land om de Britse aandeelhouders op zijn hand te krijgen.

Unilever van de beurs halen?

De vraag die in het interview niet is gesteld en die mij bezighoudt: wanneer je je zo openlijk afzet tegen de steeds grotere verschillen in inkomens, het perverse kortetermijndenken van grijpgrage aandeelhouders en het gebrek aan leiderschap bij politiek en andere multinationals, waarom heb je dan nooit geprobeerd om Unilever van de beurs te halen, Paul? Wanneer je 11 miljard van je eigen aandelen in één keer kunt terugkopen, had je over een langere periode ook 51 procent terug kunnen kopen. Dan had je vrij kunnen bewegen in een steeds duurzamer  wereld met Unilever aan het roer. Ongemoeid en ongebreideld goed doen. Dan zou je als Gutmensch de boeken in zijn gegaan. 

Reageer op dit artikel